Hafızlıkla veritabanı arasında bir yol

Hafızlığa küçük yaşta başladım. O yıllar bana, sonradan yaptığım her işte kullandığım tek bir alışkanlık bıraktı: bir metni baştan sona, eksiksiz ve doğru sırayla taşıma sorumluluğu. Hafız bir cümleyi “yaklaşık olarak” hatırlayamaz; ya tamdır ya değildir. Yıllar sonra bir derneğin bağış kayıtlarını tutan veritabanını tasarlarken aynı cümleyi kurduğumu fark ettim. Orada da “yaklaşık” diye bir şey yok.

İnönü Üniversitesi İlahiyat Fakültesi'nde okurken bir yandan Anadolu Üniversitesi'nde Adalet bölümünü bitirdim. Bu ikisi bana tuhaf bir çift gibi gelmedi: ikisi de bir metnin ne dediğini, kimi bağladığını ve hangi usulle yorumlandığını soruyor. Diyanet İşleri Başkanlığı'nın “Kur'an'ı Anlama ve İslami İlimler” programının ilk dönem öğrencilerinden olmak ise klasik ilimlerle bağımı okul bittikten sonra da açık tuttu. Bugün hâlâ haftalık bir okuma programım var; hutbe ve vaaz hazırlığını da bu programın parçası sayıyorum.

Tasarım ve yazılım tarafına kimse beni yönlendirmedi; bir afişe ihtiyacımız olduğu için başladı. Sonra afiş videoya, video kurguya, kurgu bir derneğin internet sitesine, site de kurumun bütün üyelik, bağış ve saha kayıtlarını tutan bir sisteme dönüştü. Arada kimse “artık yazılımcısın” demedi; iş bitmesi gerektiği için öğrendim. Bugün farklı kurumlar için yazdığım ERP ve CRM sistemleri günlük olarak kullanılıyor. Benim için en sağlam referans da bu: teslim edildikten sonra ayakta kalan iş.

Bir kurumun kaydı düzgün tutulmuşsa, emanet düzgün tutulmuş demektir. Bu cümle bana teknik değil, ahlaki geliyor; sivil toplum kuruluşlarıyla çalışırken de asıl işimin bu olduğunu düşünüyorum. Gösterişli değil, ayakta kalan sistemler kurmak istiyorum — hem yazılımda hem de anlattığım şeyde.